W piątek odbyła się 22. edycja nagród Bafta dla gier, a największą nagrodę w grze zdobyła gra Clair Obscur: Expedition 33. To sprawia, że jest to dopiero druga gra w historii (po Baldur’s Gate 3), która zdobyła główną nagrodę we wszystkich pięciu głównych rozdaniach nagród: nagrody Dice w Vegas; nagrody Game w Los Angeles; głosowane publicznie Złote Joysticki w Wielkiej Brytanii; nagrody Game Developers Choice w San Francisco; a teraz londyńskie Baftas, ostatnie wydarzenie z okazji premiery gier w 2025 roku.
Powiem szczerze: liczyłem na innego zwycięzcę. Blue Prince, ośmioletni projekt artystki wizualnej i byłej reżyserki Tondy Ros, to najbardziej niezwykła rzecz, w jaką zagrałem w zeszłym roku. To gra, w której dziedziczysz rozległą rezydencję, która każdego dnia zmienia kształt i musisz poruszać się po jej ciągle zmieniającym się planie, aby znaleźć jej sekretne pomieszczenie. Tak bardzo wciągnąłem się w tę grę, że nadal w nią grałem i myślałem o niej kilka tygodni po rozwiązaniu jej początkowej zagadki, składając w całość fragmenty nieprzejrzystej wiedzy z wątków Reddit. Myślę, że zasłużył na co najmniej jedną nagrodę za najlepszą grę (oprócz naszej).
Przynajmniej zdobyła nagrodę za projekt gry, a widok Rosa odbierającego trofeum był raczej wzruszający. Ten, który niedawno nawrócił się na gry wideo, w swoim przemówieniu powitalnym podziękował wszystkim obecnym na sali za tworzenie rzeczy, które pokazały mu, jak interesujące mogą być gry. Rzeczywiście, jak to ma miejsce przez większość lat, dzięki wyjątkowemu procesowi krótkiej listy, Baftas zaprezentowało najszerszą gamę gier ze wszystkich tegorocznych rozdań nagród. Zawsze miło mi widzieć mniej znane dzieła, takie jak And Roger (niezwykle smutna gra o radzeniu sobie z demencją) i Despelote (zdobywca nagrody Game Beyond Entertainment) na tych samych listach nominacji, co Indiana Jones and the Great Circle i Ghost of Yōtei.
Nagrodę za projekt gry odebrał Blue Prince autorstwa Tondy Ros. Zdjęcie: Surowa Furia
Choć główną nagrodę zdobyła Clair Obscur, nie była ona tak duża, jak w przypadku nagród Game Awards, gdzie zwyciężyła w dziewięciu kategoriach – zebrała także nagrodę dla najlepszej gry debiutanckiej, a Jessica English zdobyła tytuł dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej za swoją kolej jako Maelle. Dispatch, wyjątkowo lekceważąca komedia o superbohaterach dla call center, również zdobyła trzy nagrody, w tym za animację i nagrodę za rolę drugoplanową dla aktora Jeffreya Wrighta, który grał przedwcześnie starzejącego się nadludzkiego sprintera Chase’a. W kategorii narracyjnej został pobity przez średniowieczny dramat z otwartym światem Kingdom Come: Deliverance II. Niezwykle przyjemny Ghost of Yōtei zwyciężył za osiągnięcia techniczne i muzykę.
Wydarzenia takie jak Bafta zawsze pomagają mi zmienić orientację jako krytyka gier. Świętują liczne i różnorodne twórcze osiągnięcia gier – nie to, ile pieniędzy zarabiają, czy są popularne, czy też to, co świadczą o branży. Każda nominowana gra jest warta otwartego rozważenia jako dzieło sztuki. Kiedy zachwyceni twórcy wchodzą na scenę, aby odebrać nagrodę, niemal niezawodnie opowiadają o tym, jak bardzo byli wzruszeni faktem, że ludzie związali się z stworzoną przez nich grą. Dziękują graczom za odnalezienie w nim sensu i poświęcenie mu czasu i uwagi. Dziękują innym programistom za powołanie go do życia. Jak dała do zrozumienia prezenterka nagród Elz, gdy opowiadała o tym, jak gry pomogły jej uporać się z żałobą po stracie matki, praca twórców gier jest znacząca.
Jennifer English zdobyła nagrodę dla najlepszego aktora za rolę Maelle w filmie Clair Obscur: Expedition 33′. Zdjęcie: Scott Garfitt/Bafta/Getty Images
Co roku cieszę się, że wydarzenia z nagrodami dla graczy są odświeżająco niekomercyjne. O grach znacznie częściej niż w innych branżach kreatywnych mówi się często w kategoriach funtów i dolarów lub zmian technologicznych (pomyśl, ile rozmów na temat gier w ciągu ostatnich kilku lat skupiało się na tym, czy i jak programiści powinni używać generatywnej sztucznej inteligencji). Nasze duże wydarzenia, od pokazów po e-sporty, to komercyjne maszyny wywołujące szum, które bardziej przypominają wielkie, markowe wydarzenia sportowe niż festiwal sztuki.
Ważne jest, aby rozpatrywać gry pod kątem polityki, kultury, wpływów, ekonomii i technologii, ale należy również pamiętać, że są to dzieła sztuki. Jako organizacja charytatywna zajmująca się sztuką Bafta ma inne motywacje niż inne podmioty przyznające nagrody dla graczy – częścią tej motywacji jest oczywiście zwiększenie jej płatnego członkostwa wśród twórców filmów, telewizji i gier. Ale co roku jest to także wspaniały pokaz tego, jak traktować gry z szacunkiem.
W co grać Lekki zastrzyk adrenaliny… Saros. Zdjęcie: Sony Interactive Entertainment
Z niecierpliwością czekałem na Saros, swego rodzaju kontynuację wydanej na PlayStation 5 gry Returnal (która, nawiasem mówiąc, zdobyła cztery nagrody Bafta w 2022 roku). Wcielasz się w rolę kosmicznego kapitalisty Arjuna, wysłanego na odległą i potencjalnie bardzo dochodową planetę, na której koloniści popadli w mrok. Podczas eksploracji planety, która zmienia się za każdym razem, gdy umierasz, w poszukiwaniu odpowiedzi będziesz trzymać palec na spuście i biegać w panice, podczas gdy kosmici rzucają na ciebie kule i promienie śmierci ze wszystkich stron.
Returnal był bezlitośnie wymagającą strzelanką i arcydziełem science-fiction; na szczęście dla większości ludzi Saros jest bardziej wyrozumiały i łatwiejszy do przejścia, chociaż nadal podnosi mi poziom adrenaliny. Jutro szukajcie naszej recenzji na stronie gier.
Dostępne na: PlayStation 5Szacowany czas gry: 20 godzin
Co czytaćGames Pass tanieje… ale nie obejmie gier Call of Duty. Zdjęcie: Yui Mok/PA
Microsoft właśnie obniżył cenę swojego peceta i usługi subskrypcji Xbox Game Pass – i ogłosił, że nie będzie w niej przyszłych gier Call of Duty (przynajmniej nie od pierwszego dnia). Pełne szczegóły tutaj.
Jutro podczas transmisji na żywo firma Ubisoft zaprezentuje remake klasycznej pirackiej gry Assassin’s Creed IV: Black Flag, która po tylu latach wciąż pozostaje moją ulubioną grą Assassin’s Creed.
Pisarz i profesor Jake Steinberg w swoim Substacku przekonuje, że nadszedł czas, aby porzucić tautologię, którą często można znaleźć w recenzjach gier: „gra wideo”. Pisze: „Relacjonuje to, co oczywiste i pozostawia pracę nietkniętą. Naszym zadaniem nie jest wskazanie mechaniki, ale wyjaśnienie tego, co ona robi. Nie chodzi o to, że gra sprawia wrażenie gry, ale o pokazanie, jakie to uczucie w ogóle.”
W tym wymagającym i niezwykle bogatym artykule dla „Baffler” Corey Pein pyta, czy rosnące inwestycje Arabii Saudyjskiej w branżę gier wideo powinny być zaskakujące, biorąc pod uwagę, jak zauważalnie gry ugięły się już pod wpływami korporacji i propagandy.
Co kliknąć
