WASZYNGTON: Sekretarz obrony USA Pete Hegseth nagle zmusił szefa sztabu armii, generała Randy’ego George’a do natychmiastowego przejścia na emeryturę w związku z trwającą wojną z Iranem, podało w piątek wiele amerykańskich mediów.
W mediach opisano to posunięcie jako jedno z najbardziej znaczących przewrotów w przywództwie Pentagonu od dziesięcioleci.
Decyzja obejmowała także usunięcie generała Davida Hodne’a, szefa Dowództwa ds. Transformacji i Szkolenia armii, oraz generała dywizji Williama Greena, szefa Korpusu Kapelanów Armii, co było działaniem po raz pierwszy zgłoszonym przez „The Washington Post”, a później potwierdzonym przez CBS News i inne organizacje.
Obalenie skraca kadencję generała George’a o około półtora roku do typowo czteroletniej kadencji i następuje w chwili, gdy siły amerykańskie rozpoczynają piąty tydzień aktywnych operacji przeciwko Iranowi.
CBS News zacytowała urzędników obrony USA, którzy powiedzieli, że Hegseth chciał, aby przywództwo było bardziej powiązane z wizją prezydenta Donalda Trumpa i jego własną wizją armii.
Usunięcie George’a zrywa z tradycją i podkreśla rosnące napięcie w Pentagonie. Jako zawodowy oficer piechoty i absolwent West Point został nominowany przez ówczesnego prezydenta Joe Bidena w 2023 r. i zatwierdzony przez Senat jako dowódca armii.
Jego wcześniejsza emerytura przebiega według szerszego schematu za rządów Hegsetha, który zwolnił lub odsunął na bok kilkunastu starszych oficerów we wszystkich służbach, w tym czołowe osobistości Sił Powietrznych i Marynarki Wojennej. Krytycy argumentują, że takie posunięcia mogą zagrozić stabilności przywództwa wojskowego podczas poważnego konfliktu.
Relacje CNN i Reuters wskazywały na wewnętrzne tarcia, odnotowując, że George blisko współpracował z sekretarzem armii Danielem P. Driscollem i opierał się niektórym interwencjom personelu Hegsetha.
„The New York Times” doniósł, że napięcie wzrosło w związku z listą awansów po tym, jak George i Driscoll odmówili usunięcia czterech funkcjonariuszy z mniejszości i kobiet na prośbę Hegsetha, powołując się na ich kwalifikacje i przebieg służby.
Pełniące obowiązki dowódcy armii obejmą teraz gen. Christophera LaNeve, obecnego zastępcę szefa sztabu i byłego doradcę Hegsetha. Jego nominacja jest powszechnie postrzegana jako sygnalizująca zmianę w kierunku przywództwa ściślej powiązanego ze strategicznym programem administracji.
Szybki awans LaNeve’a – od dowódcy 82. Dywizji Powietrznodesantowej do objęcia najwyższego stanowiska umundurowanego w armii na stanowisku aktorskim – wywołał debatę na temat tego, czy sojusz polityczny odgrywa rosnącą rolę w nominacjach na wyższe stanowiska wojskowe.
W miarę nasilenia się wojny w Iranie pojawia się ryzyko strategiczne i operacyjne. Doniesienia mediów cytują analityków wojskowych ostrzegających, że nagłe zmiany na szczycie armii podczas aktywnej walki mogą zakłócić planowanie, koordynację z siłami połączonymi i sojuszniczymi oraz długoterminową gotowość.
CNN zauważyło, że Pentagon nie przedstawił żadnego oficjalnego wyjaśnienia łączącego zmianę przywództwa z rozwojem sytuacji na polu bitwy, pozostawiając niepewność co do tego, jak zmiana może wpłynąć na rozmieszczenie żołnierzy, logistykę i współpracę między służbami.
W kraju wstrząsy wzbudziły zainteresowanie prawodawców i ekspertów ds. obronności, którzy kwestionują, czy częste zmiany na najwyższych szczeblach mogą osłabić zaufanie cywilno-wojskowe i skomplikować prowadzenie kampanii irańskiej. Krytycy argumentują, że usunięcie starszych oficerów na czas wojny grozi upolitycznieniem sił w momencie, gdy kluczowe znaczenie mają jednolite dowództwo i profesjonalny osąd.
Zwolennicy pomysłu Hegsetha twierdzą, że dostosowanie wyższego kierownictwa do celów strategicznych administracji – w tym możliwości rozszerzenia operacji naziemnych – mogłoby nadać nowy impuls kampanii, która napotkała niepowodzenia i rosnący opór w regionie.
Wiele amerykańskich mediów przedstawiało usunięcie gen. George’a zarówno jako osobistą naganę, jak i szerszą zmianę instytucjonalną w Pentagonie, co może mieć potencjalne konsekwencje dla sposobu, w jaki armia prowadzi wojnę, współpracuje z sojusznikami i radzi sobie z naciskami politycznymi ze strony Białego Domu i Kongresu, gdy konflikt z Iranem wkracza w potencjalnie bardziej zdecydowaną fazę.
