Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ma we wtorek głosować nad rezolucją sporządzoną przez Bahrajn w sprawie Cieśniny Ormuz, zaledwie kilka godzin przed narzuconym przez prezydenta USA Donalda Trumpa terminowi ponownego otwarcia strategicznej drogi wodnej dla Iranu.
Rezolucja, przygotowana przez Bahrajn we współpracy z Radą Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) i Jordanią, zdecydowanie zachęca państwa korzystające ze szlaków handlowych w Cieśninie do koordynowania środków obronnych w celu zapewnienia bezpiecznej żeglugi, w tym eskortowania statków handlowych. Żąda, aby Iran natychmiast zaprzestał ataków na statki handlowe i infrastrukturę cywilną, w tym instalacje naftowe, gazowe i wodne.
W Cieśninie Ormuz, kluczowym korytarzu odpowiadającym za około 20 procent światowego zużycia ropy i jedną czwartą ropy będącej przedmiotem handlu morskiego, od czasu amerykańsko-izraelskich ataków na cele irańskie 28 lutego rośnie napięcie. Iran wziął odwet na Izraelu i państwach Zatoki Perskiej, w których znajdują się amerykańskie bazy wojskowe, włączając w to zgłoszone ataki na statki handlowe i rozmieszczenie min morskich.
Chociaż Teheran zezwolił na selektywny przepływ statków, które uważa za „niewrogie”, zakłócenia wzbudziły zaniepokojenie na arenie międzynarodowej.
Stany Zjednoczone i Izrael obrały za cel irańskie zasoby morskie, wyrządzając znaczne szkody. Prezydent Trump wezwał do utworzenia wielonarodowej koalicji morskiej w celu zabezpieczenia Cieśniny, podczas gdy wiele krajów sojuszniczych, w tym Francja, Niemcy, Japonia i Wielka Brytania, przyjęło ostrożne podejście. Francja rozważa możliwość zorganizowania misji międzynarodowej, a Wielka Brytania była gospodarzem rozmów z 40 krajami w celu utworzenia koalicji na rzecz bezpiecznego przejazdu.
Negocjacje nad projektem uchwały były kontrowersyjne. Wczesne wersje zawierały język objęty rozdziałem VII Karty Narodów Zjednoczonych, potencjalnie zezwalający na użycie siły, ale sprzeciw Chin, Rosji i niektórych członków europejskich doprowadził do jego usunięcia.
Obecny tekst zachęca do koordynacji obronnej „proporcjonalnie do okoliczności”, respektuje prawo międzynarodowe i wprowadza obowiązek raportowania. Zwraca się do Sekretarza Generalnego ONZ o przedłożenie Radzie Bezpieczeństwa pisemnego sprawozdania w ciągu siedmiu dni od przyjęcia, a następnie co 30 dni, zawierającego szczegółowe informacje na temat wszelkich dalszych ataków i prowokacji ze strony Iranu na statki handlowe i handlowe w Cieśninie Ormuz i wokół niej, w tym podważających prawa i wolności nawigacyjne.
Do uchwalenia uchwały wymagane jest co najmniej dziewięć głosów „za” i brak weta ze strony żadnego ze stałych członków. Chiny i Rosja ostrzegły, że tekst może w sposób dorozumiany legitymizować użycie siły, podczas gdy Francja i Wielka Brytania nalegały na przyjęcie ściśle defensywnego zakresu.
Analitycy twierdzą, że uchwała ma znaczenie zarówno praktyczne, jak i symboliczne. Pod względem militarnym większość państw GCC jest zależna od wsparcia USA w zabezpieczeniu Cieśniny. Z politycznego punktu widzenia oddanie sporu Radzie Bezpieczeństwa umiędzynarodowia kryzys i wywiera presję na Teheran.
Dalsze zakłócenia na drogach wodnych mogą spowodować wzrost światowych cen energii i zagrozić żegludze komercyjnej, w tym dostawom skroplonego gazu ziemnego do Azji i Europy.
Wtorkowe głosowanie, które odbędzie się na kilka godzin przed wygaśnięciem ultimatum prezydenta Trumpa, uwydatnia wysoką stawkę i uwagę świata skupioną na Cieśninie Ormuz.
