Zespół, do którego należę, odbywa wiosenną trasę koncertową obejmującą 16 koncertów w Wielkiej Brytanii, od Tavistock w Devon po Edynburg, przez Birmingham, Norwich i Liverpool. Pierwszy koncert odbędzie się w South Petherton, wiosce w Somerset, gdzie zagraliśmy raz 10 lat temu.
Oto, co pamiętam z ostatniego razu: przyjechaliśmy po zmroku i załadowaliśmy nasze rzeczy do chłodnej wiejskiej sali z wysokim sufitem i wąską sceną. Zwykle poświęcam czas na poznanie kilku lokalnych faktów, aby przypodobać się publiczności, ale tym razem nie było zasięgu telefonu.
Kiedy więc nadszedł czas, podszedłem do mikrofonu i powiedziałem: „Wspaniale jest być tutaj, w South Petherton; to przybliża nas o krok do naszego marzenia o grze w North Petherton”.
Nastąpiła krótka cisza, a potem wszyscy wygwizdali, i mam na myśli wszystkich. Słychać było okrzyki i syczenie. Aż do tego momentu nie byłem nawet pewien, czy istnieje North Petherton. Najwyraźniej było.
Przez chwilę myślałem, że straciliśmy publiczność na dobre, ale udało nam się zakończyć set przy uprzejmych brawach. Potem podszedł do mnie mężczyzna, uścisnął mi rękę, nachylił się do mojego ucha i powiedział: „Poważnie, North Petherton to gówno”.
Dziesięć lat później nie mam zamiaru pozwolić, aby South Petherton o tym zapomniało.
Tym razem do sali docieramy w słoneczne popołudnie, ale poza tym wszystko jest tak, jak pamiętam: sufit jest wysoki, scena wąska. Odbiór telefonu nie poprawił się wcale przez 10 lat, ale to nie ma znaczenia: przyszedłem przygotowany.
„Mam dziś wiele do powiedzenia mieszkańcom South Petherton” – mówię reszcie zespołu, przeglądając notatki w przebieralni.
„No dalej”, mówi gitarzysta.
„Mam na myśli wiele” – mówię. „Być może będziemy musieli wyciąć kilka piosenek”.
Nadchodzi nasza godzina. Wchodzimy na scenę i zgodnie z próbą gramy w kłusie pierwsze trzy piosenki. Dopiero wtedy podchodzę do mikrofonu.
„No cóż, cóż” – mówię. Przypominam słuchaczom, co powiedziałem dziesięć lat temu, i ich niebudującą reakcję. Ale „przypomnieć” zdecydowanie nie jest właściwym słowem: nikogo, kto jest tu teraz, nie było wtedy. Słyszeli o tym po raz pierwszy i byli zdumieni.
Mówię im wówczas, że wyobrażałem sobie, że wrogość między obiema gminami wynika ze sporu dotyczącego osuszania wspólnego boiska lub opłat za parkowanie przy szpitalu miejskim.
„Wtedy nie wiedziałem, tak samo jak wiem teraz” – mówię – „że North Petherton jest stąd oddalone o 35 km”. Wrogość najwyraźniej nie miała nic wspólnego z udogodnieniami.
„Mogę jedynie stwierdzić” – mówię – „że jest to uprzedzenie oparte na strachu przed drugą osobą i dlatego przybyłem uzbrojony w wiele interesujących faktów na temat North Petherton”. Odtwarzam kilka, a publiczność gra dalej, jakby lubiła zabawę. Ale czuję też, że część ich wrogości przenosi się na mnie.
podwójny cudzysłówWyczuwam spadek dobrej woli publiczności. Myślę: to jest South Petherton – ci ludzie mogą za chwilę zwrócić się przeciwko tobie.
Do przerwy mam wrażenie, że ten konkretny komiks został już dość dobrze rozwinięty, ale po kilku piosenkach w drugiej połowie nadchodzi niezręczny moment. Połowa zespołu ma opuścić scenę, podczas gdy skrzypek, pianista i ja bierzemy trzy przednie mikrofony, aby zaśpiewać piosenkę. Scena jest wąska, a choreografia uboga; błądzimy. Staję przed mikrofonem, który jest dla mnie za wysoki, z ciężką ciszą na rękach. Poprawiam mikrofon i sięgam po kawałek papieru z kieszeni na piersi.
„North Petherton jest miastem partnerskim z francuskim miastem Ceaucé” – mówię – „podczas gdy South Petherton jest miastem partnerskim z… kimkolwiek?” Cisza pogłębia się – nikt nie wie.
„Jest ogromny znak!” mówię. „Musisz go podawać za każdym razem, gdy dostaniesz mleko!” W tym momencie wyczuwam, że dobra wola publiczności nieco słabnie. Myślę: pamiętaj, to jest South Petherton – ci ludzie mogą za chwilę zwrócić się przeciwko tobie.
Rozpoczyna się piosenka. Mój głos jest trochę chropawy, ale kiedy dochodzimy do refrenu, najbardziej odczuwam napięcie w kolanach. Myślę, że to dziwne. Mięśnie łydek zaczynają mnie piec i zdaję sobie sprawę, że kucam, z każdą mijaną linią nieco głębiej. Mikrofon, do którego śpiewam, powoli opada.
Przyszło mi do głowy, że w miarę upływu czasu zemsta karmiczna jest to niewielka podpowiedź. Piosenka nie ma sensu, kiedy mogę oderwać palce od strun na tyle długo, aby podnieść mikrofon. Próbuję wyliczyć, szacując aktualne tempo opadania, jak nisko będę musiał zejść na koniec – najprawdopodobniej będę siedział na podłodze ze skrzyżowanymi nogami.
Zamiast tego mikrofon nagle się rozpada, wydając pisk sprzężenia zwrotnego w środku ostatniej zwrotki, zatrzymując piosenkę, a ja stoję tam jak idiota.
I to najwyraźniej jest coś, co śmieszy mieszkańców South Petherton.
