Nagrodzona nagrodą Pulitzera książka Michaela Cunninghama „Godziny” – zainspirowana przełomową powieścią Virginii Woolf z 1925 r. „Pani Dalloway” – przedstawia jeden dzień z życia trzech kobiet rozdzielonych w różnych okresach. Tryptyk przedstawia Woolfa podczas pisania „Pani Dalloway”; Laura Brown, przygnębiona gospodyni domowa czytająca powieść Woolfa w powojennej Ameryce; oraz Clarissa Vaughan, nowojorczyk, która jest współczesnym ucieleśnieniem tytułowej postaci Woolfa.
Tekst Cunninghama z 1998 r., choć zyskał szerokie uznanie, początkowo został uznany za niemożliwy do adaptacji ze względu na jego nieliniową strukturę i podejście oparte na strumieniu świadomości, które stanowiło hołd dla pionierskiego stylu Woolfa. Jednak od czasu publikacji Godziny (które swoją nazwę wzięło od roboczego tytułu pani Dalloway) zostały zinterpretowane na nowo jako opera, a przede wszystkim jako film z 2002 roku w reżyserii Stephena Daldry’ego.
Jak sugeruje tytuł, film bada, w jaki sposób rutyna jednego dnia może być jednocześnie piękna w swojej zwyczajności lub sejsmiczna w swojej przytłaczającej codzienności. Trzy kobiety w centrum filmu próbują sobie z tym poradzić: Woolf (Nicole Kidman) nie jest w stanie poradzić sobie z osobistymi obowiązkami, dręczona głęboką depresją; Brown (Julianne Moore) dusi się pod presją domu, tłumiąc swoje prawdziwe pragnienia; i Vaughan (Meryl Streep) zaniedbują własne potrzeby psychologiczne, opiekując się umierającym na AIDS byłym kochankiem.
Indywidualne zmagania kobiet łączą się ze sobą poprzez przeplatające się historie, co sugeruje, że pomimo upływu czasu i postępu społeczno-politycznego wiele kobiet w dalszym ciągu jest dławionych ograniczeniami i oczekiwaniami heteronormatywnego, patriarchalnego społeczeństwa i obciążone są oczekiwaniami, że będą „żoną” lub „matką”, zanim staną się „osobą”.
Gospodyni domowa Laura Brown, grana przez Julianne Moore, dusi się pod presją obowiązków domowych, tłumiąc jednocześnie swoje prawdziwe pragnienia. Zdjęcie: United Archives GmbH/Alamy
Filmową adaptację Godzin zapamiętuje się głównie dzięki zdobyciu Oscara dla Nicole Kidman, która słynęła z założenia protezy nosa, by przemienić się w Woolfa. Zwycięstwo Kidmana jest często cytowane jako przykład „de-glamowania”, w ramach którego aktor minimalizuje swoje fizyczne piękno w pogoni za nagrodami i chwałą. Jednak oskarżenia „Godzin” jako solipsystycznej „przynęty na Oscara” wyrządzają krzywdę zarówno filmowi, jak i genialnie kwaśnej kreacji Kidmana.
Kidman, która nakręciła „Godziny” w czasie rozwodu z Tomem Cruisem, swój osobisty ból przekłada na cichą rozpacz i wściekłość Woolfa. Podczas gdy Woolf zmaga się z myślami samobójczymi, Kidman równoważy cierpienie autora lisią inteligencją.
Moore i Streep, wcielając się w dwie kobiety również na skraju załamania nerwowego, dali jedne z najlepszych kreacji w swojej karierze. Streep, o której faktycznie wspomniano w powieści Cunninghama, fascynuje w kulminacyjnej scenie załamania, niezwykłej pod względem fizycznej i emocjonalnej wrażliwości.
Trio występuje u boku szeregu morderców w drugoplanowej obsadzie, w tym w znakomitych rolach Toni Collette, Eda Harrisa i Allison Janney.
Sama kupując kwiaty… Meryl Streep jest „hipnotyzująca” w roli Clarissy Vaughan w „Godzinach”. Zdjęcie: Entertainment Pictures/Alamy
Po premierze film zyskał uznanie krytyków za gwiazdorską obsadę i ścieżkę dźwiękową Philipa Glassa. Ale to społeczność queer naprawdę przyjęła „Godziny” – nie tylko ze względu na jego melodramatyczne tendencje (zwłaszcza parodiowane w „Kath i Kim”), ale także ze względu na życzliwe przedstawienie seksualności queer w XX wieku.
The Hours doskonale rozumie, jak odkrycie własnej queerowości może być zarówno przerażające, jak i wyzwalające. Każdy bohater ma swój własny, niepowtarzalny stosunek do queerowości, a spotkanie seksualne każdego z nich grozi rozwikłaniem ich rozumienia siebie. Dla Woolfa i Browna ich queerowość odsłania obietnicę innego życia, wolnego od bezwładu domowego więzienia. Dla Vaughan – otwartej partnerki lesbijki zakochanej w swoim byłym kochanku – geju – wspólny pocałunek otwiera na nowo stare rany i zmusza ją do skonfrontowania się z pogrzebanymi uczuciami.
Sposób, w jaki igra się z czasem i strukturą, jest również wyraźnie queerowy. Niesekwencyjna struktura filmu, inspirowana łamiącą normy techniką pisarską Woolfa, przełamuje konwencję, podkreślając, w jaki sposób queerowość jest zakorzeniona nie tylko we wspólnej historii, ale historii, która zakłóca i zniekształca tradycyjne, linearne, „proste” opowiadanie historii.
The Hours można wypożyczyć w Australii, Wielkiej Brytanii i USA. Aby uzyskać więcej rekomendacji dotyczących transmisji strumieniowych w Australii, kliknij tutaj
