Mieszkańcy Gazy, południowego Libanu, północnego Izraela i Kuwejtu znaleźli się w tym tygodniu pod ostrzałem pomimo uzgodnionego przez Stany Zjednoczone zawieszenia broni, które rzekomo obowiązywało w ich regionach.
Izraelskie naloty uderzyły w Gazę i Liban, a siły izraelskie nadal aktywnie rozmieszczone w obu miejscach. Rakiety Hezbollahu uderzyły w północny Izrael, a ataki irańskie uderzyły w międzynarodowe lotnisko w Kuwejcie.
Ciągła przemoc skłoniła prezydenta USA Donalda Trumpa do skomentowania w środę, że zawieszenie broni na Bliskim Wschodzie polega na „bardziej umiarkowanym strzelaniu”, a nie całkowitym wstrzymaniu walk.
Trzy rozejmy wynegocjowane przez jego administrację miały zakończyć działania wojenne. Ale chociaż główne walki znacznie się zmniejszyły, amunicja nadal spada, a ludzie wciąż giną.
Oto jak przebiega zawieszenie broni – i trwające walki –:
Co się dzieje z zawieszeniem broni w Gazie?
Stany Zjednoczone wynegocjowały zawieszenie broni między Izraelem a Hamasem w dniu 10 października 2025 r., kończąc główne działania wojenne.
Porozumienie o zawieszeniu broni obejmowało wstrzymanie wszelkich walk, uwolnienie przez Hamas wszystkich pozostałych zakładników w Gazie, uwolnienie przez Izrael więźniów palestyńskich, stopniowe wycofywanie się Izraela, zwiększenie pomocy i otwarcie przejścia do Egiptu.
Plan Trumpa dotyczący przedłużenia zawieszenia broni miał obejmować porozumienia w sprawie rozbrojenia Hamasu, nowego rządu w Gazie bez udziału tej grupy, odbudowy Gazy i całkowitego wycofania się Izraela.
Palestyńczycy sprzątają gruz w miejscu izraelskiego ataku na dom, którego mieszkańców ostrzeżono przed atakiem, w Zawaidzie w środkowej Strefie Gazy, 5 czerwca 2026 r. – AFP
Jednakże chociaż wszyscy zakładnicy zostali uwolnieni, ilość pomocy docierającej do Gazy nie wzrosła znacząco. Hamas nie zgodził się na rozbrojenie. Odbudowa się nie rozpoczęła, a Izrael rozszerzył swoją kontrolę nad terytorium.
Izraelskie naloty na Strefę Gazy trwają, w wyniku których od czasu zawieszenia broni zginęło ponad 900 Palestyńczyków, w tym dziewięciu w czwartek. W sporadycznych atakach palestyńskich zginęło czterech izraelskich żołnierzy w Gazie.
Dlaczego w Libanie wciąż trwa wojna?
Po walkach w 2024 r. zawieszenie broni między Izraelem a libańskim Hezbollahem zostało wdrożone tylko częściowo, a obie strony oskarżały się wzajemnie o naruszenia.
Otwarta wojna rozpoczęła się ponownie w marcu, po wybuchu wojny z Iranem, kiedy Hezbollah ostrzeliwał Izrael, a siły izraelskie zajęły połacie południowego Libanu i uderzyły w inne obszary nalotami.
Trump ogłosił 10-dniowe zawieszenie broni w Libanie 16 kwietnia po rzadkich kontaktach między przedstawicielami rządów Izraela i Libanu. Na południu trwały intensywne walki, ale Izrael głównie powstrzymywał się od uderzenia w Bejrut.
Czarny dym unosi się nad miejscem strajku po izraelskim ataku na samochód, widziany z Nabatieh w Libanie, 5 czerwca 2026 r. – Reuters
Według władz libańskich, których dane nie rozróżniają ludności cywilnej i bojowników, od 16 kwietnia w izraelskich atakach zginęły setki osób, a od 2 marca łączna liczba ofiar śmiertelnych przekroczyła 3500. Izrael twierdzi, że od marca w atakach Hezbollahu zginęło 26 jego żołnierzy i czterech cywilów.
Iran chce, aby zawieszenie broni w Libanie było częścią jakiegokolwiek porozumienia mającego na celu zakończenie wojny ze Stanami Zjednoczonymi i Izraelem oraz ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz.
W środę Trump ogłosił, że Liban i Izrael zgodziły się na wdrożenie nowego kontyngentu zawieszenia broni pod warunkiem opuszczenia przez Hezbollah południowych obszarów. Izrael twierdzi, że nadal może prowadzić operacje wojskowe pomimo zawieszenia broni, a Hezbollah odrzucił rozejm. Walka trwa.
Czy USA i Iran scementują zawieszenie broni?
Stany Zjednoczone i Izrael zaatakowały Iran 28 lutego, próbując zniszczyć jego program nuklearny i balistyczny. Obydwa kraje wyraziły nadzieję na obalenie panującego systemu teokratycznego.
Nastąpiło to po 12-dniowej wojnie w zeszłym roku, podczas której Izrael, do którego później dołączyły Stany Zjednoczone, uderzył w wiele irańskich obiektów nuklearnych i wielu przywódców wojskowych.
Pomimo śmierci wielu czołowych osobistości Iranu udało mu się zamknąć Cieśninę Ormuz, ograniczając eksport energii z Zatoki Perskiej i uderzając w światową gospodarkę.
Stany Zjednoczone ogłosiły zawieszenie broni z Iranem na początku kwietnia, po czym mają rozpocząć się rozmowy w sprawie trwałego zakończenia działań wojennych, ponownego otwarcia Ormuz, zakończenia amerykańskiej blokady w irańskich portach oraz stworzenia ścieżki do negocjacji w sprawie irańskiego programu nuklearnego.
Irańczycy stoją obok symbolu rakiety Kheibar podczas wiecu poparcia dla najwyższego przywódcy kraju Mojtaby Chameneiego i upamiętnienia Id al-Ghadir w Teheranie, 4 czerwca 2026 r. – AFP
Jednak pomimo powtarzających się rund rozmów pośrednich, w których pośredniczą Pakistan i Katar, nie osiągnięto jeszcze pełniejszego porozumienia. Porozumienie prawdopodobnie odłożyłoby negocjacje w sprawie energii nuklearnej na późniejszy etap.
W międzyczasie strony wielokrotnie wymieniały ogień, a w tym tygodniu Iran również atakował państwa Zatoki Perskiej, w tym Kuwejt.
Dlaczego zawieszenie broni nie było skuteczne?
Wszystkie trzy porozumienia nie powiodły się w pierwszej fazie, a ustalenia tymczasowe nie prowadziły do trwalszego zawieszenia broni.
W każdym przypadku walczący nie chcieli zgodzić się na bolesne ustępstwa wymagane do wyjścia poza pierwszą fazę przejściowego zawieszenia broni.
Czasami zwracali się do działań wojskowych, próbując osiągnąć cele, które musieli odłożyć na później, gdy uzgadniano rozejmy, lub aby sprawdzić granice porozumień.
„Kiedy nie ma ruchu i nie ma horyzontu politycznego, bardzo trudno jest utrzymać zawieszenie broni, ponieważ strony tego zawieszenia nie mają realnej motywacji do dalszego jego przestrzegania, jeśli nie prowadzi to w rzeczywistości do żadnych zmian” – powiedział Urban Coningham, pracownik naukowy w Royal United Services Institute w Londynie.
Zmniejszający się wpływ organów międzynarodowych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, oraz rosnąca asertywność mocarstw regionalnych również utrudniają przestrzeganie długoterminowych porozumień, stwierdził.