Zawsze podnosi na duchu, gdy ludzie się z tobą zgadzają. Keira Starmera uważałem za nieideologicznego, technokratycznego, centrowego ojca w chwili, gdy po raz pierwszy go spotkałem, z blaszanym uchem zarówno do prostych interakcji międzyludzkich, jak i do mroczniejszych subtelności sztuk politycznych. Tak więc pomimo tego, że podczas wyborów w 2024 r. niósł za granicę swój słynny „wazon Ming”, zupełnie nie zaskoczyło mnie to, że od tamtej pory stąpa po ziemi i papla przez postrzępione odłamki porcelany, spełniając wszystkie moje najgorsze obawy. Teraz absolutnie wszyscy inni też myślą, że to gówno.
A przynajmniej tak myślałem, aż do rodzinnej wizyty w Chinach w zeszłym miesiącu, kiedy nawiązałem kontakt poza mitycznymi wazonami z epoki Ming. „Menu Keir Starmer” stało się fenomenem kulinarnym.
Pozwól mi wyjaśnić. Będąc w Pekinie, pomyśleliśmy, że zarezerwujemy stolik w Yi Zuo Yi Wang, popularnej restauracji Yunnan w Chaoyang, okolicy, w której znajdują się zagraniczne ambasady i międzynarodowe organizacje medialne, galerie i nocne kluby. Yi Zuo Yi Wang tłumaczy się jako „Wejście i Wyjście”, ale to tylko zbieg okoliczności.
„Menu Starmer” w restauracji Fuzhao Zhan w Kunming. Zdjęcie: Martin Rowson
To tutaj Starmer i jego świta jedli podczas swojej styczniowej wizyty w Chinach, która miała na celu odwilżanie stosunków anglo-chińskich po latach torysowskiego froideura. I przynajmniej pod jednym względem to zadziałało: Chińczycy go pokochali. Podobało im się, że jadł pałeczkami. Podobało im się, że powiedział „dziękuję” po chińsku. Podobało im się, że dwukrotnie przyszedł do tej restauracji i ponownie zamówił z menu dokładnie te same dania. I podejrzewam, że kochali go przede wszystkim za to, że był, jednocześnie rozpoznając w nim kogoś ze swoich, skromnego biurokratę zainteresowanego spokojem, porządkiem i posłuszeństwem.
Kuchnia Yunnan oferuje wiele dań na bazie grzybów. W relacji o posiłku Starmera „The Telegraph” rozgłosił informację, że wiele z tych dań w rzeczywistości przygotowywanych jest z grzybów halucynogennych, ale pomimo lub z powodu magicznych grzybów restauracja była zajęta od miesięcy i z pewnymi trudnościami zabezpieczyliśmy nasz stolik. Wszystko zależy od dywidendy Starmer. Co ciekawe, klimat wnętrza – odsłonięta cegła, przypadkowe szkło i rośliny doniczkowe – to czysty triumfalny szyk New Labor Islington; klientela, oprócz biznesmenów i zachodnich dyplomatów, to zdecydowanie hipsterzy – wszyscy mają spodnie do kostek i pozornie nie mają skarpetek.
Gdy tylko usiedliśmy, zaproponowano nam dwukrotnie zamówione menu Starmer, wydrukowane w języku angielskim. Zamówiliśmy dużo (choć niektórzy z nas zamienili białe wino z Yunnan na margaritę grzybową). I było absolutnie pyszne. Jedynym lekkim rozczarowaniem był duszony ryż z grzybami w miedzianym garnku, który dla większości naszej grupy smakował trochę jak specjalny smażony ryż na wynos. Według jednego z YouTuberów z Pekinu, był to ulubiony film Starmera.
W duchu dziennikarskiego dociekania zapytaliśmy obsługę restauracji, co sądzi o Starmerze. Powiedzieli, cytuję: „Był miły, tak jak my”.
Moc zaklęć Starmera nie ogranicza się do dzielnicy dyplomatycznej Pekinu. Około 2300 mil dalej, w samej prowincji Yunnan, w pobliżu granic Birmy i Laosu, w restauracji na dziedzińcu w Dali natychmiast zaproponowano nam, po chińsku i angielsku, kopie tego samego menu Starmer z In and Out, któremu prawdopodobnie nie mogliśmy się oprzeć. W Kunming, stolicy prowincji Yunnan, nasz syn i jego narzeczona zauważyli restaurację Fuzhao Zhan reklamującą menu „W tym samym stylu, co menu premiera”, ze zdjęciem głowy i ramion, na którym Starmer pokazuje uniesiony kciuk (choć pierwotnie prawdopodobnie zostało zmienione w stosunku do zdjęcia premiera wykonującego standardowy brytyjski gest polityczny wskazujący „Trudna decyzja nr 37”).
Wszystko to składa się na niewiele, poza uniwersalną atrakcyjnością egzotyki. To powiedziawszy, nie można winić Starmera za szukanie pocieszenia, gdzie tylko się da, a są gorsze miejsca niż Chiny, w których można być obiektem odrobiny uwielbienia. Kraj jest czysty, wydajny, uprzejmy i przyjazny. W Pekinie na ulicach słychać śpiew ptaków, bo prawie wszystkie pojazdy są nowe i elektryczne (słyszeliśmy dzięcioła około mili od placu Tiananmen).
Na ulicach roi się od hipsterów, influencerek internetowych i młodych kobiet przebierających się za księżniczki z dynastii Tang i Ming. W ciągu ostatniego półwiecza ponad 800 milionów ludzi wydobyło się z biedy, a infrastruktura kraju, transport i ochrona środowiska powinny wywołać łzy u każdego Brytyjczyka, gdy pomyśli, jak prawie 50 lat prywatyzacji Thatcherowskiej splądrowało naszą sferę publiczną w ruinę. I oczywiście nie tolerują żadnej formy sprzeciwu.
Dodaj do tego początkowe tłumaczenie chińskich znaków reprezentujących transliterowane imię Starmera na tabliczce w Kunming w telefonie naszego syna: „Brytyjski premier Gwiezdna Bestia”. To znaczy, czego Keir nie może kochać?
