W głównej sali Lantern, domu spokojnej starości w dolinie Chagrin w Ohio, sufit składa się ze szklanych paneli pomalowanych tak, aby przypominały błękitne niebo. Świergot ptaków roznosi się po korytarzach, urządzonych na wzór frontowych ganków typowych domów z połowy stulecia, z tą różnicą, że wszystkie znajdują się wewnątrz budynków. Podobnie jak oświetlony dach, odgłosy natury są całkowicie sztuczne. Projekty tego typu mają na celu wzbudzić u podopiecznych placówki opiekuńczej poczucie spokoju i zażyłości, ale jednocześnie wprowadzają atmosferę niesamowitości. Eksplorując równoległe światy mieszkańców i ich opiekunów, obserwacyjny dokument Nathalie Berger odnajduje prawdziwą miłość i troskę w tej dziwnej symulacji domu.
Uchwycone na statycznych winietach życie w Latarni wydaje się całkiem spokojne. Emeryci żyją razem w pewnego rodzaju zrezygnowanej harmonii. Niektórzy są zdezorientowani, dlaczego znajdują się w domu opieki; inni są zdezorientowani, gdzie się znajdują. Przejściowe momenty kryzysu ujęte są w otrzeźwiającą rzeczowość, obnażając ciche zamieszanie mieszkańców.
W przeciwieństwie do mieszkańców, personel opiekuńczy składa się głównie z czarnych kobiet. Berger bada ten kontrast bez dydaktyzmu, podkreślając zamiast tego subtelną przepaść hierarchii rasowej i społeczno-ekonomicznej. Choć architektura obiektu ma na celu odtworzenie świata zewnętrznego, film ukazuje niewidzialną pracę leżącą u podstaw funkcjonowania instytucji. Od zmiany pościeli po trzymanie się za ręce – opiekunowie zapewniają wsparcie fizyczne i psychiczne. Ich praca opiekuńcza wykracza także poza Latarnię; w domu opiekują się swoimi dziećmi, krewnymi i innymi bliskimi osobami. Zestawiając różne punkty widzenia na temat pracy i odpoczynku, film Bergera przekształca Latarnię w mikrokosmos amerykańskiego życia.
Chagrin Valley w programie True Story od 17 kwietnia.
