Ponieważ jest to kontynuacja współczesnego klasyka – kultowego filmu, któremu udało się wprowadzić do słownika kulturowego niezliczoną ilość cytatów i terminów – można założyć, że „Diabeł ubiera się u Prady 2” nie będzie musiał wiele napracować, aby przyciągnąć publiczność. Ale w tym miejscu byś się mylił.
Na przykład ktoś niezaznajomiony z pierwszym filmem może się zastanawiać, czy skoro tytuł przywołuje Szatana, to rzeczywiście może to być horror. A może nazwa wygląda na gniewny, niezależny film dokumentalny o roli markowych ubrań w okresie późnej fazy kapitalizmu. Dlatego o wiele rozsądniej jest zrobić to, co zrobili Wietnamczycy i nazwać film po prostu „Kobieta, która kocha dobra luksusowe 2”.
Czy to nie jest idealne? Kobieta, która kocha dobra luksusowe 2 to nazwa niemal idealna, bo od razu daje widzowi znać, że a) w tym filmie jest kobieta, b) kobieta kocha dobra luksusowe i c) to kontynuacja. To prawda, można by zarzucić, że film nie jest wystarczająco szczegółowy w kwestii tego, która kobieta kocha dobra luksusowe (to stwierdzenie dotyczy wielu kobiet w filmie), a może też nie jest wystarczająco szczegółowy. Przecież tytuł równie dobrze mógłby się sprawdzić w przypadku Śniadanie u Tiffany’ego, Wyznania zakupoholiczki, Seks w wielkim mieście, Bling Ring czy Maria Antonina. Ale to tylko sprzeczka.
Tak naprawdę Kobieta, która kocha dobra luksusowe 2, zasługuje na dodanie do kanonu filmów, które miały lepszy tytuł w innym języku. Na szczęście dla nas jest to ogromny kanon. Istnieje mnóstwo filmów, których nazwy z jakiegoś powodu zostały zmienione ze względu na różne rynki. W większości nowe tytuły zawsze je ulepszały.
Utrzymująca się niejasność… Billy Bob Thornton w Bad Santa. Zdjęcie: Dimension/Sportsphoto/Allstar
Na przykład tytuł Bad Santa udało się sprzedać około 80% tego, co film miał osiągnąć, ale nadal pozostaje niejasność. Czy Święty Mikołaj Złego Mikołaja jest moralnie niegodny zaufania, czy po prostu nieudolny? Na szczęście Czechom udało się to naprawić, nadając filmowi tytuł, który można przetłumaczyć jako „Święty Mikołaj jest zboczeńcem”. Od razu wiesz dokładnie, jaki rodzaj filmu obejrzysz.
Są inni. Niemcy mają w tym świetne osiągnięcia, zmieniając nazwę Annie Hall na The Urban Neurotic i Airplane! jako Niesamowita podróż szalonym samolotem. Zasługuje również na wzmiankę za zmianę nazwy Szklana pułapka z zemstą na Die Slowly, teraz bardziej niż kiedykolwiek, co w jakimkolwiek filmie najbardziej przypomina reklamę towarzystwa budowlanego z czasów Covida.
Jak jednak pokazuje Kobieta, która kocha towary luksusowe 2, w Azji znajdziesz naprawdę dobre rzeczy. Tylko w rękach Chin Deep Impact stało się Wielkim Zderzeniem Nieba i Ziemi, Knocked Up stało się Pewnej Nocy, Big Belly i Pretty Woman stały się niekwestionowanym filmem Wyjdę za prostytutkę, aby zaoszczędzić pieniądze. Trzeba przyznać, że w tym kraju nie ma idealnej historii – decyzja o zmianie nazwy The Full Monty na Six Naked Pigs mogła rozczarować fanów nagich świń – ale trzeba przyznać, że jest dobra.
Można jednak argumentować, że niektóre kraje poszły o krok za daleko. Chociaż Thelma i Louise to dość ogólna nazwa filmu (kim są Thelma i Louise i dlaczego powinniśmy się nimi przejmować?), jest ona o wiele lepsza niż pełny meksykański tytuł, który zawiera podtytuł, który można przetłumaczyć jako Nieoczekiwane zakończenie. Najwyraźniej to wyjaśnia zbyt wiele na temat fabuły. To jakby zmienić nazwę „Szóstego zmysłu” na „Chłopiec, który widział duchy” lub „Zwykłych podejrzanych” na „Kevin Spacey Was Keyser Söze All Along”.
Od lewej: Katherine Heigl, Leslie Mann, Seth Rogen i Paul Rudd w filmie Wpadka, który w Chinach nosił tytuł One Night, Big Belly. Zdjęcie: Universal/Allstar
Warto zaznaczyć, że najczęściej przytaczany przykład z nich nie jest do końca prawdziwy. Przez pewien czas utrzymywał się mit, że w niektórych krajach filmy o Jamesie Bondzie znane były jako Mr Kiss Kiss Bang Bang. Być może mit zyskał na popularności, ponieważ jest to najkrócej doskonała destylacja agenta 007, jaką kiedykolwiek ujęto w słowa, ale faktem jest, że żaden film nigdy nie nosił tego tytułu. Zamiast tego termin ten został wymyślony przez włoskiego dziennikarza, który pisał o tej postaci w 1962 roku. Niemniej jednak wystarczyło, aby na ścieżce dźwiękowej Thunderball pojawiła się zarówno piosenka o tym samym tytule, jak i tytuł filmu Roberta Downeya Jr. Kiss Kiss Bang Bang z 2005 roku.
Nie zapominajmy też, że to działa w obie strony. W końcu to my wzięliśmy coś tak intrygującego i ekspansywnego jak La Vie d’Adèle i przeciążyliśmy to pretensjami, że ostatecznie nazwaliśmy to „Błękit to najcieplejszy kolor”, co brzmi jak coś, co Nicole Kidman szeptała podczas niezrozumiałej reklamy perfum. A szwedzka komedia romantyczna Show Me Love z 1998 roku brzmi nieprawdopodobnie zwyczajnie, dopóki nie zorientujesz się, że miała o wiele ciekawszy tytuł w Fucking Åmål.
Na razie jednak cieszmy się tym, czym jest. Jeśli Diabeł ubiera się u Prady zarobi wystarczająco dużo pieniędzy, aby uzasadnić kolejną kontynuację, zróbmy po prostu przyzwoitą rzecz i nazwijmy ją Kobieta, która kocha dobra luksusowe 3. Przynajmniej wszyscy będziemy wiedzieć, na czym stoimy.
