Dave Mason, współzałożyciel rockowego zespołu Traffic, który współpracował także z Jimim Hendrixem, Fleetwoodem Macem i wieloma innymi czołowymi muzykami, zmarł w wieku 79 lat.
W oświadczeniu jego przedstawiciela napisano, że zmarł spokojnie w niedzielę w swoim domu w Gardnerville w stanie Nevada, po osiedleniu się w USA w 1969 roku. „Dave Mason prowadził niezwykłe życie, oddany muzyce i ludziom, których kochał” – dodał w oświadczeniu.
Urodzony w Worcestershire w 1946 roku Mason miał niezwykłą karierę w Traffic: frontman, który napisał i wykonał niektóre z ich największych hitów, ale wskakiwał i wychodził ze składu.
Piosenkarz i gitarzysta założył zespół wraz z piosenkarzem i multiinstrumentalistą Stevem Winwoodem, cudownym nastolatkiem, który opuścił Spencer Davis Group po nagraniu kilku hitów. Mason występował w tym zespole w chórkach, a także grał z perkusistą Jimem Capaldim i graczem na instrumentach dętych drewnianych Chrisem Woodem, którzy razem stworzyli skład Traffic.
Rodowód Winwooda pomógł im podpisać kontrakt z Island Records i nagrali swój debiutancki album Mr Fantasy, na którym znalazł się największy hit Traffic Traffic, Hole in My Shoe, który osiągnął 2. miejsce w Wielkiej Brytanii w 1967 roku, a którego scenariusz i zaśpiewał Mason.
Jak później Winwood wspominał, w zespole były tarcia: „Dave przychodził z kompletną piosenką, którą miał zaśpiewać i mówił nam wszystkim, czego od nas oczekuje. Żadnych dyskusji, jakbyśmy byli jego zespołem wspierającym”. Mason opuścił Traffic w 1967 r., a w 2024 r. powiedział Guardianowi: „Zdałem sobie sprawę, że potrzebuję więcej doświadczeń życiowych, aby pisać rzeczy, które staną się ponadczasowe”.
Ale potem wrócił i napisał połowę piosenek na ich drugi album zatytułowany. Należą do nich kolejny charakterystyczny utwór, Feelin’ Alright?, który Mason również zaśpiewał. Był to umiarkowany hit dla Traffic, ale miał niezwykłe życie pozagrobowe, ponieważ był nagrywany dziesiątki razy przez takich artystów, jak Joe Cocker, Lulu, Jackson Five, Gladys Knight i Paul Weller.
Następnie Mason ponownie wyszedł, wyjaśniając później: „Musiałem pisać sam. Między mną a Stevem był konflikt. Myślę, że czuł się zagrożony”. W 2024 roku powiedział Guardianowi, że został wyrzucony z grupy i pozostawił „w szoku”.
Rozpoczął niezwykłą karierę po wyjściu z Traffic, zaczynając od współpracy z Jimim Hendrixem – Mason grał na gitarze akustycznej w All Along the Watchtower i chórki w Crosstown Traffic – a także współpracował z zespołem Rolling Stones „Street Fighting Man”. Odbył trasę koncertową z duetem Delaney & Bonnie, gdzie trafił w orbitę George’a Harrisona, pojawiając się później na jego klasycznym albumie All Things Must Pass; oraz Erica Claptona, który na krótko dołączył do jego grupy Derek and the Dominos. Ponownie dołączył do Jima Capaldiego z Traffic przy pracy nad albumem Oh How We Danced z 1972 roku, którego współautorem był Big Thirst.
Późniejsze występy z innymi osobami obejmowały okres w Fleetwood Mac w latach 90., kiedy Mason koncertował z zespołem i grał na albumie Time – chociaż Christine McVie opisała swoje zawodowe relacje z Masonem jako „bardzo zjadliwe”.
Oprócz pracy sesyjnej i tras koncertowych prowadził udaną karierę solową, wydając 15 albumów studyjnych, z których pierwszych siedem – w tym album w duecie z Cass Elliott z The Mamas and the Papas – znalazło się na liście Top 50 w USA. Jego największym sukcesem była wydana w 1977 roku płyta Let It Flow: sprzedała się platynowa i wyprodukowała przebojowy singiel We Just Disagree.
Założył także firmę produkującą gitary elektryczne RKS, której instrumenty były używane przez członków Rolling Stones i nie tylko.
Opublikował swoje wspomnienia Only You Know & I Know w 2024 roku i kontynuował trasę koncertową do 2025 roku, kiedy to ogłosił, że przechodzi na emeryturę po okresie złego stanu zdrowia.
