Czy wierzysz w życie po miłości? Tak brzmi taneczny hymn Cher i jest to odwieczny dylemat, który bada także zabawny, ale wzruszający dramat Neila Ely’ego i Lloyda Eyre-Morgana. Oprócz pisania i współreżyserowania, Eyre-Morgan występuje w roli Benjiego, trzydziestokilkuletniego samotnika pragnącego prawdziwego związku, który zostaje zawiedziony przez grupę złych chłopaków. Po niedawnym rozstaniu z Jake’em (David Tag), przystojnym osobistym trenerem prowadzącym ukryte podwójne życie, Benji wpada w wir picia, narkotyków i przypadkowych znajomości – tanich dopalaczy na uśmierzanie bólu. Weekendowy wypad do Amsterdamu – miasta, do którego on i Jake udali się w czasie swojego tajnego związku – jeszcze bardziej otwiera stare rany.
Choć boryka się z tak poważnymi problemami, jak wizerunek ciała, odrzucenie przez rodzinę i toksyczna męskość, „Departures” nigdy nie popada w ckliwy sentymentalizm, preferując czarną komedię i popowy styl wizualny. Dzięki dynamicznemu, eliptycznemu montażowi autodestrukcyjna spirala Benjiego i jego wspomnienia z Jake’em rozmywają się w nieliniową narrację, w której odbijają się echem wstrząsające skutki złamanego serca. Silna chemia między Eyre-Morganem a Tagiem stanowi dodatkową rolę w głównej roli, a główną rolę w filmie odgrywa wewnętrzny monolog Benjiego, wygłaszany z autoironicznym humorem i surową szczerością.
Jednocześnie poleganie na lektorze jako narzędziu do opowiadania historii czasami powoduje spadek dynamiki, szczególnie w scenach pełnych emocji. Zamiast pozwalać, by przemówiły efekty wizualne, wkracza głos lektora, który werbalizuje uczucia bohaterów, a potrzeba przedstawienia wielu historii w formie retrospekcji zamienia się w nadmierną ekspozycję. Mimo to „Departures” pozostaje niezwykle przemyślaną eksploracją miłości i tożsamości oraz doskonałą wizytówką filmowych talentów z Północy.
„Deparings” w kinach w Wielkiej Brytanii i Irlandii od 17 kwietnia.
