W zeszłym roku widzieliśmy „One to One” Kevina Macdonalda, archiwalną kompilację dokumentalną o ekscytującej egzystencji Johna Lennona i Yoko Ono w Nowym Jorku na początku lat 70.; nazwa wzięła się od dwóch koncertów charytatywnych, które zorganizowali w Madison Square Garden, aby zebrać pieniądze dla dzieci, które padły ofiarą przemocy w okrytej złą sławą nowojorskiej szkole stanowej Willowbrook State School – skandal, o którym Lennon został zaalarmowany, oglądając telewizyjny exposé Geraldo Rivery. (Musimy mieć nadzieję, że wpływy ze sprzedaży biletów w pełni coś zmieniły, ale koncert z pewnością pomógł zmienić prawo, aby podkreślić prawa obywatelskie osób przebywających w domach dziecka).
A oto materiał na żywo: wciągający film na podzielonym ekranie, którego montażem nadzorował Sean Ono Lennon. I chociaż żadna ilość rewizjonistycznej waleczności nie jest w stanie ukryć tego, jak okropny jest wokal Yoko Ono, jest to fascynacja historyczna, ponieważ były to jedyne pełnometrażowe występy koncertowe Lennona po rozstaniu się z Beatlesami. A występ Ono w dziwacznym utworze Open Your Box z pewnością porywa: „Otwórz swoje pudełko, otwórz swoje pudełko, otwórz spodnie…” Istnieje szczera wersja „Imagine”; prawdziwie apokaliptyczna interpretacja Zimnej Turcji; a do starych ulubionych należą Come Together (po którym Lennon mówi, że zapomniał niektórych tekstów: „Muszę przestać pisać te głupie słowa, stary, starzeję się”) i sprośny Hound Dog („Elvis, kocham cię!”, krzyczy – i być może Elvis był świadomy tego hołdu, a może nie).
Podczas finału scena wypełni się gwiazdami, w tym Steviem Wonderem i nieuniknionym Allenem Ginsbergiem, którego prestiż celebryty był w tajemniczy sposób niepodważalny. Jednak dla mnie najlepszym utworem jest pierwszy utwór: Nowy Jork, hołd Johna i Yoko złożony miastu, które zapewniło im schronienie i wytchnienie, ale osiem lat później stało się miejscem straszliwej katastrofy.
Power to the People: John & Yoko Live in NYC w kinach od 29 kwietnia i 3 maja.
