ISLAMABAD: Były starszy doradca Sekretarza Obrony USA stwierdził, że marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych w coraz większym stopniu polega na portach indyjskich w zakresie dokowania i rozładunku ze względu na eskalację napięcia z Iranem.
Jak wynika z doniesień mediów, uwagi byłego pułkownika armii amerykańskiej Douglasa Macgregora wyrażone w niedawnym wywiadzie dla One America News wywołały dyskusję w mediach społecznościowych, zwłaszcza w Azji Południowej, podkreślając, co według niektórych jest potencjalnym odsunięciem amerykańskiej logistyki wojskowej od tradycyjnych baz w Zatoce Perskiej.
Argumentował, że zagrożenia dla amerykańskich instalacji w Zatoce Perskiej spowodowały zwrot w kierunku obiektów indyjskich, co sugeruje, że posunięcie to stanowiło część szerszych operacji amerykańskich potencjalnie powiązanych z konfliktami z udziałem Iranu.
Jednak New Delhi określiło te raporty jako „bezpodstawne i sfabrykowane”. W poście w serwisie X na koncie MEAFactCheck indyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych stwierdzono, że twierdzenie, że indyjskie porty są wykorzystywane przez marynarkę wojenną Stanów Zjednoczonych, jest fałszywe i fałszywe.
Oficjalna współpraca obronna USA–Indie, wzmocniona poprzez ramy takie jak Czterostronny Dialog na rzecz Bezpieczeństwa (Quad), koncentruje się na bezpieczeństwie morskim w regionie Indo-Pacyfiku, a nie na bezpośrednim zaangażowaniu w konflikty na Bliskim Wschodzie.
Przykładami takiej współpracy są wizyty okrętów US Navy, w tym USNS Charles Drew w 2022 i 2023 roku w obiektach w pobliżu Chennai oraz USS Frank Cable w sierpniu 2025 roku. Wizyty te odbywały się w ramach Master Ship Repair Agreements z indyjskimi firmami, takimi jak Larsen & Toubro, umożliwiających rutynowe konserwacje i remonty.
Polityka zagraniczna Indii w dalszym ciągu kładzie nacisk na autonomię strategiczną, próbując zrównoważyć stosunki z USA, Rosją i Iranem.
Warto zauważyć, że New Delhi utrzymuje współpracę z Teheranem przy takich projektach jak port Chabahar, pomimo zachodnich sankcji.
Indyjscy urzędnicy nie odpowiedzieli bezpośrednio na twierdzenia Macgregora, a eksperci rozróżniają pomiędzy rutynowymi zawinięciami do portów a utworzeniem wysuniętych baz operacyjnych na potrzeby określonych operacji.
Z perspektywy regionalnej rozwój ten rodzi pytania o stabilność w Azji Południowej. Pakistan, który graniczy zarówno z Indiami, jak i Iranem oraz utrzymuje bliskie stosunki z Teheranem, ściśle monitoruje takie porozumienia.
Stratedzy pakistańscy podkreślają znaczenie niezaangażowania, aby uniknąć wciągania regionu w konflikty zewnętrzne, opowiadając się za rozwiązaniami dyplomatycznymi, które priorytetowo traktują deeskalację i wzajemne interesy sąsiadujących państw.
Analitycy zauważają, że dywersyfikacja logistyczna Stanów Zjednoczonych, w tym potencjalne wykorzystanie obiektów indyjskich, pokrywa się z wysiłkami na rzecz ograniczenia ryzyka na wrażliwych obszarach, takich jak Morze Czerwone i Zatoka Adeńska, gdzie zakłócenia w transporcie wpłynęły już na światowe szlaki handlowe.
Tradycyjne amerykańskie węzły komunikacyjne, w tym Bahrajn, Diego Garcia, Oman i Zjednoczone Emiraty Arabskie, pozostają jednak centralnym punktem operacji na Bliskim Wschodzie.
Opublikowano w Dawn, 5 marca 2026 r
