Leeds odniosło cenne zwycięstwo, dzięki czemu ma sześć punktów przewagi nad Tottenhamem, którego sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła po tym, jak podopieczni Daniela Farke’a odnieśli pierwsze ligowe zwycięstwo na Old Trafford od lutego 1981 roku, zadając przy tym pierwszą porażkę u siebie Michaelowi Carrickowi jako tymczasowemu menadżerowi Manchesteru United.
Jego drużynie przez cały czas brakowało kontroli, czemu nie pomogła głupia czerwona kartka Lisandro Martíneza w 56. minucie za szarpanie Dominica Calverta-Lewina za kucyk i zawodnik jest teraz zawieszony na trzy mecze.
Do tego czasu dwie bramki Noaha Okafora w pierwszej połowie zapewniły drużynie Leeds przewagę, a choć gospodarze odrabiali straty, główka Casemiro była jedynie pocieszeniem.
Jeśli jednak podopieczni Carricka nadal mają szansę przypieczętować kwalifikacje do Ligi Mistrzów, Leeds wróciło na motor do domu i jeśli pokonają Wilki w sobotę przed meczem Spurs z Brighton, mogą czuć się poza walką o utrzymanie.
Karl Darlow (w środku) i Ethan Ampadu (z lewej) cieszą się z długo oczekiwanego zwycięstwa Leeds na Old Trafford. Zdjęcie: Phil Noble/Reuters
Po rozpoczęciu meczu, mając trzy punkty przewagi nad zajmującym 18. miejsce Tottenhamem, Leeds z pewnością zaczęło zastanawiać się nad akceptowalnym remisem osiągniętym w styczniowym meczu rewanżowym. Poprzednie ligowe zwycięstwo Leeds miało miejsce 6 lutego, a ponieważ zremisowali siedem z ostatnich ośmiu meczów na wyjeździe (drugie przegrali), trzy punkty wydawały się mało prawdopodobne.
Pierwsza połowa sugerowała coś odwrotnego. Po tym, jak Manuel Ugarte stracił piłkę w pobliżu środkowego koła, zespół Leeds zaczął atakować, ostatecznie atakując lewą stroną po strzale Gabriela Gudmundssona. Skrzydłowy obrońca wpadł w dośrodkowanie, a bezpośrednie pchnięcie Dominica Calverta-Lewina zostało odparte przez czujnego Senne Lammensa.
Znacznie lepszy wynik nastąpił w ciągu pięciu minut, tym razem z prawej strony Leeds. Jayden Bogle wyprzedził Luke’a Shawa i gdy Ugarte go śledził, uderzył zachęcającą piłkę. Leny Yoro – niechcący – przesłał sygnał Noahowi Okaforowi, a ten pojechał do domu.
Daj sygnał Szwajcarom, którzy uroczyście świętowali z założonymi rękami, a strajk został uhonorowany słowami „Wspólny marsz” i „Yorkshire, Yorkshire” w wykonaniu zachwyconego podróżującego wsparcia.
Gospodarze byli urażeni – i oszołomieni. Przerwa w meczu Noussair Mazraoui, Amad Diallo i Bruno Fernandes zaprowadziła ich na terytorium Leeds. Piruet i strzał Amada Diallo zmusił Karla Darlowa do nurkowania w prawo, aby uratować. Manchester United znalazł pewne tempo, a kibice gospodarzy w ten umiarkowany wiosenny wieczór w odpowiedzi podgłośnili mecz.
Carrick rzucił się na Benjamina Sesko z numerem 9, porzucając Bryana Mbeumo. W pewnym momencie pobiegł środkiem, prosto do gwintowanej piłki Diallo. Ten jednak zawahał się i kiedy w końcu się rozładował, piłka wpadła w rękawice Darlowa.
Bruno Fernandes asystował przy kolejnym golu, ale nawet jego wysiłki nie wystarczyły, aby zapobiec porażce. Zdjęcie: Adam Vaughan/EPA
To był konkurs zmian, który Carrickowi z pewnością nie podobał się, ponieważ pragnął kontroli. Tymczasowy menadżer powołał Ugarte do pierwszego ligowego startu od stycznia ze względu na „drobny problem”, który wykluczył Kobbiego Mainoo z drużyny i zabrakło spokojnej głowy Anglika.
Leeds dominowało, niosąc ze sobą seryjne zagrożenie dla Manchesteru, co udowodnił ich drugi mecz. Tutaj doszło do gwałtownej akcji w polu karnym gospodarzy, w wyniku której Calvin-Lewin stracił dośrodkowanie Bogle’a, piłka zaczęła brzęczeć, a strzał Brendena Aaronsona został zablokowany.
W końcu z dystansu Okafor strzelił drugą bramkę: jego strzał z dystansu minął Yoro i obok Lammensa na lewo od bramkarza, co skłoniło Carricka do zwieszenia głowy, co uszczęśliwiło Daniela Farke, a radośni kibice przyjezdnych powtórzyli: „Jesteśmy Leeds, jesteśmy Leeds”, gdy patrzyli na pamiętne – i istotne – zwycięstwo.
United ożyło, gdy po rzucie rożnym Matheus Cunha próbował szczęścia z dystansu, ale w ich grze nie było żadnego schematu; zamiast tego niemal szaleństwo, które wpłynęło na muskularny i zadziorny styl Leeds. Lisandro Martínez, zastępujący zawieszonego Harry’ego Maguire’a, zatrzymał się przy linii bramkowej, uniemożliwiając Ao Tanace podwyższenie wyniku na 3:0, więc Leeds schodziło do przerwy po szalonej przerwie, a Manchester United znalazł się w błocie.
Carrick mógł dać z siebie wszystko, jak twierdzi, gdy zajdzie taka potrzeba, gdy Sesko strzelił na bramkę wkrótce po wznowieniu gry. Podkręcona piłka Shawa po lewej stronie wpadła do środka napastnika, ale wybiegający Darlow udaremnił ostre uderzenie i Leeds uciekł.
Teraz katastrofa dla Manchesteru – plus odrobina farsy – gdy Martínez został wyrzucony z boiska przez Paula Tierneya, a sędzia przejrzał monitor na boisku i uznał, że uścisk obrońcy za włosy Calverta-Lewina zasługuje na rozkaz wymarszu.
Lisandro Martínez stosuje niekonwencjonalne środki defensywne, próbując zatrzymać Dominica Calverta-Lewina w drugiej połowie. Zdjęcie: Phil Noble/Reuters
Łagodnie wychowany Carrick był oszołomiony, Martínez poważnie niezadowolony, a na pozostałe 34 minuty regulaminowego meczu liczba zawodników w czerwonych barwach spadła do 10 zawodników. Casemiro wrócił do partnera Yoro w środkowej obronie, jednak ani ta para, ani reszta tylnej straży nie zrobiła nic, aby zapobiec przedostaniu się Gudmundssona i oddaniu strzału.
Podczas gdy bramka Lammensa nie była zagrożona, bramka Leeds padła, gdy Cunha kontrolował chip Shawa i wycelował, a Darlow poleciał w prawo, aby obronić, co wciąż było quasi-koszykówkową sprawą. Następnie ratunek: Fernandes dośrodkował, a główka Casemiro rozdarła siatkę. Na boisku wszedł Mbeumo, on i Cunha odrzucili swoje otwarcia, po czym Darlow odbił główkę Sesko, a strzał Casemiro został wybił piłkę poza linię bramkową i zapierającym dech w piersiach finiszem.
