Jako międzynarodowy krykiecista z wykształceniem w szkole państwowej, były angielski melonik Sajid Mahmood zawsze należał do mniejszości. Z zeszłorocznego raportu organizacji charytatywnej Sutton Trust wynika, że 59% zawodowych graczy w krykieta w Anglii uczęszczało do niezależnych szkół, co plasuje ten sport jedynie za siłami zbrojnymi (63%) i starszymi sędziami (62%) jako zawód, w którym szkoli się najwięcej prywatnie w kraju. Jednak od czasu przejścia na emeryturę Mahmood stał się jeszcze bardziej odstającym zawodnikiem.
Choć często zdarza się, że byli zawodowi gracze w krykieta obejmują stanowisko trenerów szkół prywatnych po odwieszeniu butów do gry, Mahmood spędził ostatnie osiem lat, ucząc tego sportu uczniów szkół państwowych w zachodnim Londynie. Jest to ścieżka tak rzadka, że nie spotkał jeszcze w systemie państwowym innego angielskiego krykieta.
„Jestem w pełni świadomy, że szkoły państwowe nie oferują tak naprawdę możliwości gry w krykieta” – powiedział Mahmood, który grał w Anglii 38 razy w latach 2004–2009. „Stąd pochodzę, dlatego ważne było dla mnie zapewnienie takich możliwości osobom, które niekoniecznie mają dostęp do dobrego trenera lub mają wgląd w to, czego potrzeba, aby grać zawodowo.
„Jestem bardzo pasjonatem przekazywania tej wiedzy dzieciom ze szkół państwowych. Chcę niemal wyrównać te szanse. „
Ta pasja sprawiła, że Mahmood został nieoficjalnym ambasadorem nowych krajowych zawodów w krykieta, które rozpoczęły się w zeszłym tygodniu wyłącznie dla dzieci objętych edukacją państwową. Za kilka dni szkoła Mahmooda – William Perkin Church of England High School w Greenford – rozegra swój pierwszy mecz w Pucharze Knight-Stokes.
Zawody, nazwane na cześć dwóch najlepszych angielskich krykieciarzy z wykształceniem państwowym, Bena Stokesa i Heather Knight, zakończą się dniem finałowym na głównym boisku Lord’s we wrześniu. Do udziału w zawodach mogą przystąpić wszystkie szkoły państwowe w Wielkiej Brytanii. Do udziału zgłosiła się około jedna piąta, a około 1100 drużyn do lat 15 chłopców i 400 dziewcząt do lat 15 rywalizuje o rzadką szansę gry w ojczyźnie krykieta.
Uczniowie ze szkoły Gray Coat Hospital w Westminster ćwiczą swoje umiejętności gry w krykieta. Zdjęcie: James Bailey/MCC
Jest to godna podziwu koncepcja, wprowadzona jako próba zrównoważenia długotrwałych elitarnych spotkań pomiędzy Eton i Harrow, które wciąż odbywają się w Lord’s każdego roku pomimo rosnącego sprzeciwu. I jest to coś, co Fundacja MCC, która organizuje i prowadzi konkurs, traktuje poważnie, instalując w pawilonie nową tablicę z wyróżnieniem dla zwycięzców.
„Podoba mi się fakt, że poświęcono trochę czasu, pieniędzy i rozgłosu na konkurs dla szkół państwowych” – powiedział Stokes. „Czasami to właśnie tam można spotkać zbuntowanych, surowych, rzadkich i utalentowanych ludzi”.
Zakres jego ambicji jest realistyczny. Inaugurując turniej, prezes MCC, Ed Smith, określił go raczej jako „katalizator”, a nie „pełną odpowiedź samą w sobie”. Żadne zawody nie są w stanie zmienić całego krajobrazu narodowego, zwłaszcza gdy istnieją przeważająco duże czynniki uniemożliwiające powszechny rozwój tego sportu.
Uczniowie Lord’s na meczu krykieta Eton kontra Harrow na boisku. Zdjęcie: James Boardman/Alamy
Wiadomość, która nikogo nie zaskoczy, mówi, że główną przeszkodą w rozwoju krykieta w szkołach państwowych w całym kraju pozostaje żałosny brak obiektów – za co przez wiele dziesięcioleci odpowiadały różne rządy.
Szkoła Mahmooda jest jedną z tych szczęśliwszych. Dzięki byłemu dyrektorowi, który kochał sport i przywiązywał wagę do aktywności fizycznej, uczniowie mają dostęp do boiska do krykieta na świeżym powietrzu, czterech siatek na świeżym powietrzu i czterech kolejnych w hali.
W szkole średniej Blythe Bridge w Staffordshire nie ma obiektów do gry ani obiektów treningowych, chociaż dobre relacje lokalne szkoły pozwalają uczniom grać i trenować w wielu pobliskich klubach krykieta. Dzięki niewielkiej liczbie graczy o krok od uznania w hrabstwie i hat-trickowi gwiazdora Olivera Statena, przeszli przez swój mecz inauguracyjny w zeszłym tygodniu i pokładali w nich duże nadzieje.
„Nasze dzieci są tym podekscytowane” – powiedział Cory Flint, dyrektor PE w Blythe Bridge. „Jesteśmy dość silną szkołą państwową, więc powiedzieliśmy, że możemy zajść całkiem daleko w konkursie. Ale nigdy nie wiadomo.”
W szkole Winstona Churchilla w Surrey ambicje są nieco niższe. Mecze rozgrywane są na wytartym sztucznym pasie, znajdującym się pośrodku szkolnej bieżni. „Zawodnicy po prostu noszą swoje stroje do wychowania fizycznego” – powiedział nauczyciel wychowania fizycznego Jack Fuller. „Nie prosimy ich, aby nosili pełne białe stroje, ponieważ nie chcemy zmuszać uczniów do kupowania czegoś, jeśli mają zamiar zagrać tylko w kilka meczów”.
Uczniowie na imprezie inaugurującej Puchar Knight-Stokes w Lord’s. Zdjęcie: Jed Leicester/MCC
Regulamin gry w zawodach jest celowo luźny, aby usunąć jak najwięcej przeszkód. Mahmood wskazuje również, jak ważne jest, aby szkoły prywatne rejestrowały się u swoich odpowiedników stanowych, aby mogły korzystać z ich obiektów podczas turnieju. Współpraca jest kluczową częścią wizji.
„Blisko 100 niezależnych szkół zgłosiło swoje nazwy, co moim zdaniem ma kluczowe znaczenie” – powiedział były melonik z Lancashire. „Żyjąc obok siebie, ważne jest, aby szkoły niezależne umożliwiały szkołom państwowym korzystanie z tych obiektów – to jeden ze sposobów, w jaki możemy naprawdę wykorzystać konkurencję do rozwoju sportu. Niezależne szkoły również odgrywają w tym swoją rolę.”
Głównym celem zawodów jest poszerzenie zasięgu krykieta – jest to ambicja, którą trudno zinterpretować negatywnie, niezależnie od tego, jak płytki może być wpływ jednego konkursu. Drugą ambicją jest potencjalne odkrycie niektórych klejnotów.
„Mam nadzieję, że za pięć lub sześć lat będziesz mieć sześciu lub siedmiu zawodników z profesjonalnymi kontraktami, którzy będą mogli powiedzieć, że grali w Pucharze Knight-Stokes” – powiedział Stokes.
Mahmood zgodził się: „Pod koniec turnieju możemy zobaczyć naprawdę dobrych graczy. Nie zdziwiłbym się, gdybyśmy znaleźli takich, którzy nie byli zaangażowani w żadną ścieżkę i faktycznie zostaliby przydzieleni do krykieta hrabstwa. „
To wszystko na przyszłość. Małe nasiona, skromne początki i tak dalej. Jak mówi Mahmood: „Im więcej możemy zrobić, tym bardziej przechodzimy od wymagającego turnieju do czegoś, co może wywrzeć realny wpływ”.
