„Nie patrzę dziś na tłum” – mówi Odeal na kilka godzin przed swoim pierwszym występem w Brixton Academy pod koniec marca. „Patrzę na moich ludzi: ciocie, wujków, przyjaciół, rówieśników i zwolenników”.
Ubrany w strój wypoczynkowy i rozciągnięty na skórzanej sofie za kulisami klubu w południowym Londynie, brytyjsko-nigeryjski piosenkarz wydaje się spokojny, jakby był dokładnie tam, gdzie się spodziewał. 26-latek cieszy się sławą charakterystyczną dla brytyjskiej sceny R&B: uwielbieniem i wieloma milionami transmisji strumieniowych od globalnej rzeszy fanów tego gatunku do tego stopnia, że wkrótce będzie grał na arenach w całych Stanach Zjednoczonych, wspierając megagwiazdę R&B Summer Walker – choć poza tym nie zyskał jeszcze większego uznania głównego nurtu.
Jego muzyka jest luźno osadzona w nurcie R&B, czerpiąc także z Afrobeatów, neo-soulu i współczesnego popu. W całym jego katalogu – którego kulminacją były siostrzane EPki z 2025 roku – „Lato, które mnie ocaliło” i „Upadek, który nas ocalił” – miłość rzadko jest rozstrzygająca. Zamiast tego piosenki żyją w emocjonalnych szarych obszarach. Zachęca jednak słuchaczy, aby oparli się na swoich uczuciach, niezależnie od tego, jak bardzo mogą być sprzeczne. „Jeśli chcesz się wyleczyć, musisz poczuć się szybszy” – śpiewa w jednym ze swoich najpopularniejszych utworów, „Miami”.
Odeal: Miami – wideo
Urodzony jako Hillary Dennis Udanoh w Niemczech, wychowywał się w Hiszpanii, południowym Londynie i Nigerii, gdy jego rodzice przenieśli się do pracy. Zaczął poważnie traktować muzykę w wieku 13 lat, spędzając czas w studiu po szkole i sprzedając swoją konsolę PlayStation, aby kupić laptopa. Na drugim miejscu znalazły się przyjaciele i relacje. „Nigdy nie poświęciłem się inaczej niż na rzecz muzyki” – mówi. Duża część tej dyscypliny została zainspirowana przez jego matkę. „Pracowała na trzech różnych stanowiskach, opiekując się mną i moimi braćmi: budziła się przede mną, kładła się spać po mnie i nadal gotowała”.
Występ w Brixton Academy. Zdjęcie: @shotbynee
W listopadzie 2017 roku doznał wstrząsu septycznego spowodowanego malarią, która przez dwa lata pozostawała uśpiona w jego organizmie. „Prawie mi się nie udało” – mówi. „To doświadczenie zmieniło wszystko”. Założył swój klubowy wieczór Ovmbr, nazwany na cześć miesiąca, w którym ocalono mu życie. Podał także tytuł jego debiutanckiego mixtape’u z 2020 roku, Ovmbr: Roses, ale po jego wydaniu został usunięty przez swoją wytwórnię major. „Byłem pewien, czego chcę; wytwórnia nigdy nie była końcem ani nie była wszystkim” – mówi i od tego czasu zdobywa publiczność na własnych warunkach. W grudniu podpisał umowę z Sony na zarządzanie jego wydawnictwami (tj. pisaniem piosenek), ale pozostaje niezależnym artystą nagrywającym. Mówi, że gdyby podpisał kontrakt z wytwórnią płytową, „wiele piosenek, które wydałem, prawdopodobnie nie ukazałoby się lub wywołałoby to duży sprzeciw. Wiele wytwórni A&R naciska na hity. Czy zatracam się w próbach ich znalezienia?”
Poczucie, że wyróżnia się na tle branży, zostało podkreślone podczas ceremonii rozdania nagród Brit Awards, podczas której wyraźnie był nieobecny w kategorii R&B, mimo że był prawdopodobnie wiodącym brytyjskim artystą w tym gatunku. Kiedy pytam go o tę afront, odpowiada dyplomatycznie: „Mnie to nie przeszkadza, każdy, kto został nominowany, na to zasłużył”. Wyborcy nagrody Brit mają tendencję do wybierania artystów z dużych wytwórni zamiast niezależnych artystów, a R&B jest często postrzegane w Wielkiej Brytanii jako niszowe zainteresowanie. Czy jego pominięcie odzwierciedla coś głębszego w sposobie funkcjonowania branży? Robi pauzę i uśmiecha się porozumiewawczo, co sugeruje, że ma dłuższą odpowiedź, której postanowił nie udzielać. „Coś w tym stylu. Ale tak naprawdę nigdy nie mogę tego wziąć do siebie. Mam własne cele. Nagrody są świetne, ale chcę, żeby ludzie w każdym zakątku świata utożsamiali się z moją muzyką. Kiedy ludzie przychodzą na koncerty, śpiewają teksty i wszystkie bilety są wyprzedane, to jest nagroda.”
Wśród innych współpracowników i wielbicieli znalazły się amerykańskie gwiazdy, takie jak Leon Thomas, Justin Bieber i SZA, a na koncercie w Brixton wielokulturowa publiczność obejmowała osoby w każdym wieku. Pary tańczą w zaciszu, grupy przyjaciół wykrzykują swoje ulubione wersety, nieznajomi nawiązują przyjaźnie, a podczas In the Chair następuje moment przypominający Ushera, kiedy Odeal ciągnie na scenę fana, ożywiając salę pełną wrzeszczących kandydatów. Ovmbr, działający obecnie siódmy rok, rozszerzył swoją działalność na festiwale, w tym portugalski Afro Nation i paryski Fête de la musique, a także Lagos i RPA. Fotografowie, twórcy i marketerzy, którzy za tym stoją, w dużej mierze wywodzą się z orbity Odeal.
Widzi, jak energia i entuzjazm rozprzestrzeniają się w całym gatunku R&B na całym świecie, co jest charakterystyczne dla „piłki nożnej z czasów, gdy grała Brazylia – kreatywność, umiejętności, nowa taktyka, to niesamowite do oglądania”. Jednak podobnie jak wielu artystów nie chce, żeby go przywiązywano do metki gatunkowej i twierdzi, że jego muzyka „nie jest (w) gatunkiem – to uczucie”. Znalazło to potwierdzenie w Brixton, gdzie publiczność krzyczała słowa głośniej niż Odeal. Niezależnie od tego, czy branża nadrobi zaległości, czy nie, na razie to ludzkie połączenie wydaje się wystarczające.
Trasa Odeala z Summer Walker rozpoczyna się 26 maja w Scotiabank Arena w Toronto
