Choreografowie i reżyserzy ruchu w teatrze są niedoceniani przez ceremonie wręczania nagród i zasługują na większe uznanie – uważa grupa Equity reprezentująca obie dyscypliny.
Podczas ceremonii wręczenia Oliviersa, która odbyła się w ostatni weekend, nagroda dla najlepszego choreografa teatralnego trafiła do Fabiana Aloise za „Evitę” w London Palladium. W oświadczeniu Sieć Choreografów i Dyrektorów Ruchu (CMDN) należąca do Equity stwierdziła, że „wspaniale było widzieć choreografię docenianą na najważniejszych scenach, takich jak nagrody Oliviera”, ale zwróciła uwagę na reżyserów ruchu, którzy pracowali nad nominowanymi produkcjami, ale nie zostali wyróżnieni w swojej własnej kategorii. Ceremonia „otwiera szerszą dyskusję na temat języka, którego używamy do opisu tworzenia teatru, oraz pytań, kto zostaje w tym procesie nazwany – zwłaszcza jeśli chodzi o ruch i choreografię” – stwierdziło CMDN.
„Chcemy wyróżnić reżyserów ruchu, których twórczość była integralną częścią najważniejszych produkcji roku: Leanne Pinder dla Punch, Sarah Golding dla Kenrex, Imogen Knight dla (opery) Dead Man Walking, Jenny Ogilvie dla Into the Woods, Sung Im Her dla Szklana menażeria, Lucy Hind dla Inter Alia i Kloé Dean dla Chłopiec z tyłu klasy”.
Potężny… Chłopiec z tyłu klasy. Zdjęcie: Manuel Harlan
Chociaż choreografia teatralna zwykle odnosi się do sekwencji tanecznych, kierunek ruchu jest integralną częścią tworzenia fizycznego języka całego przedstawienia, poprawiającego opowiadanie historii, charakterystykę i dramaturgię. Wielu choreografów pracuje również jako reżyserzy ruchu, ale w przedstawieniach często w każdej roli biorą udział różne osoby.
„Kierunek ruchu osadzony jest w zróżnicowanej przestrzeni: nie zawsze „taniec”, nie zawsze uznawany za choreografię, ale niezbędny do tego, jak przedstawienie żyje i oddycha” – stwierdziło CMDN. „Jeśli celebrujemy wpływ fizycznego opowiadania historii, musimy także zmienić sposób, w jaki doceniamy stojących za nim artystów”.
Sieć pochwaliła nagrody teatralne Black British Theatre Awards za poszerzenie kategorii choreografii w 2022 roku o reżyserię ruchu. Podkreślono jednak, że nagrody brytyjskiego teatru zazwyczaj nie mają dedykowanej kategorii choreografii ani ruchu, podobnie jak nagrody teatralne Critics’ Circle.
Dyrektorka i choreografka ruchu Polly Bennett założyła CMDN w 2023 r., aby jej zawody „były widoczne, rozpoznawane i szanowane”. Sieć liczy ponad 200 członków. W 2025 roku członkini grupy sterującej Ellen Kane – która pracuje zarówno na ekranie, jak i na scenie – zapytała w wywiadzie dla Guardiana: „Dlaczego nie ma Oscarów za choreografię? Dlaczego nie ma Bafta? Dlaczego nie docenia się nas?”
W zeszłym miesiącu profesjonaliści z całej branży teatralnej podpisali petycję do Olivierów o dodanie kategorii projektowania wideo, aby „zwiększyć inkluzywność nagród Oliviera, jeszcze bardziej odzwierciedlając różnorodny i ewoluujący charakter sztuk performatywnych”. W obecnym systemie projektanci wideo dzielą uprawnienia z innymi dyscyplinami. W tym roku nagrodę Oliviera za najlepszą scenografię otrzymali Tom Pye (scenografia) i Ash J Woodward (wideo) za film Paddington: The Musical, a najlepsze oświetlenie otrzymali Aideen Malone (oświetlenie) i Roland Horvath (wideo) za film Into the Woods.
